Bαρεμάρα χθες βράδυ στη Βιτόρια με τον Ολυμπιακό να λειτουργεί σε χαμηλές στροφές απέναντι σε μια ομάδα που έδωσε τα ρέστα της για τη νίκη και όπως ήταν λογικό την πήρε. Μάλιστα το σκορ ήρθε τανάσκελα (sic) σε σχέση με ένα παλαιότερο. Αλλάξαμε κανάλι, είδαμε Ούνιξ και το ευχαριστήθηκαμε.
To
Κλαιπέντα είναι παραδειγμα προς αποφυγή. Προκειμένου να κερδίσει τη
Νεπτούνας, ο ακέφαλος Ολυμπιακός έψαχνε εναγωνίως για περίπου 40 λεπτά
τα χέρια του αρχηγού του. Εκείνος έφερε ως συνήθως την αποστολή του εις
πέρας, όμως η ομάδα έπαιξε κακό μπάσκετ και δεν ικανοποίησε κανέναν.
Ηταν βέβαια και η ανάγκη...
Η
έλευση Σφαιρόπουλου, πέρα από την πολυθρύλητη επιστροφή στις αμυντικές
αρχές της επιτυχίας, δείχνει μέχρι στιγμής να σηματοδοτεί και μια νέα
τάση: την αναζήτηση περισσότερων δημιουργών στην περιφέρεια και την ως
ένα σημείο «ελάφρυνση» των αρχηγικών καθηκόντων. Ο Σλούκας αποδεδειγμένα
πληρεί τις προυποθέσεις για να αναλάβει τον ρόλο και τις ευθύνες.
Παρόλα αυτά, και δεδομένου οτι η συνύπαρξη με τον Σπανούλη δεν είναι και
στην ημερήσια διάταξη, ίσως να μην αρκεί. Θα μπορούσε άραγε ο Βαγγέλης
Μάντζαρης να επεκτείνει το παιχνίδι του σε τόπους τους οποίους δεν έχει
εξερευνήσει ως τώρα?
Η άμυνα του Ολυμπιακού είναι κάτι συζητήσιμο αγαπητοί φίλοι, παρά το γενικότερο trend περί θεαματικής βελτίωσης στα τελευταία παιχνίδια. Η Βαλένθια σούταρε χθες με 42% από το τρίποντο χωρίς πια να εμφανίζει τον υψηλότερο δείκτη δημιουργίας (14 ασίστ).
Οσο ο Ολυμπιακός εκμεταλλευόταν την παρουσία του Σατο και χρησιμοποιούσε τον εξαιρετικό Ντάρντεν στις βοήθειες τα πάντα πήγαιναν ρολόι. Βγήκαν εύκολες κατοχές, η ομάδα έτρεξε και πήρε διαφορά, και ας υποστηριζαν πολλοί οτι ο ρυθμος αυτός βολεύει τη Βαλένθια. Οταν όμως το rotation εφερε άλλη συνθεση και η συγκέντρωση χάθηκε, οι Ισπανοί βρήκαν ανοιχτούς χώρους και εύκολα σουτ χωρίς να εξαντλούν το ρολόι. Οι επιστροφές και οι περιστροφές δεν ήταν οι καλύτερες.
Ο προπονητής της Τούροφ ήταν αν μη τι άλλο διαβασμένος. Εκλεισε σωστά
τον Μπατίστα χαμηλά, έδωσε στον Γκιστ το σουτ έτσι ωστε να επικεντρωθεί
στους σκόρερ του ΠΑΟ, είδε τον Σλότερ να μην απειλεί και να χρεώνεται
γρήγορα με δυο φάουλ, αποτέλεσμα γρήγορου ρυθμού. Η ομάδα του Ιβάνοβιτς
όμως το πήγε αλλιώς και για πρώτη φορά φέτος ανέδειξε και νέους
πρωταγωνιστές.
Σκούρα τα πράγματα για τον Πεδουλάκη. Δεν έφτανε η εντός έδρα ήττα από τη Νίζνι που θέτει σε κίνδυνο την πρόκριση στο τοπ-16, ήρθε και εκείνη από την Σαμάρα για την VTB με αποτέλεσμα οι φήμες που θέλουν τον Ελληνα τεχνικό να απομακρύνεται να είναι όλο και περισσότερες. Προς το παρόν παραμένει στη θέση του, ίσως όμως όχι για πολύ ακόμα.
Εδώ που τα λέμε δεν είναι εικόνα αυτή των Ρώσων, βάσει και του υλικού το οποίο γενικά διαθέτουν. Η Ουνιξ παρουσιάζεται ασύνδετη, αδύναμη κάτω από το καλάθι και με χαμηλό δείκτη δημιουργίας. Η μόνη ομάδα που βγάζει λιγότερες ασίστ είναι το συνονθύλευμα της Αρμάνι, ενώ η αναλογία τελικών πασών/λαθών είναι και εκείνη η 2η χειρότερη στην ευρωλίγκα. Περίπου το ίδιο κατω συναντά κανείς την ομάδα του Πεδουλάκη στα ριμπάουντ και ειδικά στα επιθετικά, όπου πάλι είναι 2η από το τέλος. (http://www.euroleague.net/main/statistics?mode=Leaders&entity=Clubs&seasonmode=Single&seasoncode=E2014&cat=Score&agg=PerGam)
